Waarom jouw lichaam rust nog niet veilig vindt

Over de stilte die je niet durft te voelen, en het patroon dat al vóór jou begon

Tijdens mijn burn-out had ik één gedachte die steeds terugkwam: als ik nu écht ga rusten, kan ik nooit meer opstaan. Dan stort ik helemaal in. Dan kun je me opvegen. Echt!

Dus bleef ik bewegen. Doorgaan. Iets doen. Want stoppen voelde als vallen zonder bodem. Stoppen was onbekend en dus eng.

Wat ik toen nog niet wist, is dat mijn lichaam precies deed waarvoor het was geprogrammeerd: in de overlevingsmodus. Het hield me overeind op de enige manier die het kende. Constante adrenaline door mijn lichaam.

Wat jouw lichaam heeft geleerd

Als je bent opgegroeid in een omgeving waar spanning aanwezig was, soms heel subtiel, leert je zenuwstelsel iets wat op dat moment levensnoodzakelijk was. Je moet altijd alert zijn. Het is nooit veilig. Je moet je aanpassen om liefde te ontvangen. En: “ik mag alleen bestaan als ik presteer”. Dat zei een cliënt tijdens een holistische sessie.

Dat wordt geen overtuiging. Het wordt een lichaamsgeheugen, een instelling diep in je systeem. En als er dan eindelijk ruimte komt, voelt dat niet als ontspanning. Het voelt als het moment vóór er iets ergs gaat gebeuren. Je systeem scant en vindt geen antwoord op de vraag: is dit veilig? Dus reageert het met spanning.

Een vrouw vertelde me hoe ze naar de sauna was gegaan. De kinderen waren klein, haar man weg, en ze droeg alles alleen. Ze had zo uitgekeken naar dat ene moment voor zichzelf. Maar eenmaal in de sauna kwamen de lijstjes. Alles wat ze nog moest doen en regelen. Haar lichaam kon het niet loslaten, ook al was ze er fysiek helemaal voor gaan zitten.

Best frustrerend. Ze dacht dat er iets mis was met haar. Maar haar lichaam deed precies wat het had geleerd: doorgaan, ook als er even geen reden meer voor is.

Dit begon niet bij jou

Wat me steeds meer raakt in mijn werk, is hoe dit patroon meestal niet bij de persoon zelf begint. Jouw moeder heeft dit ook gevoeld. En haar moeder voor haar. Generaties van vrouwen die hebben geleerd: doorgaan, sterk zijn, niet teveel ruimte innemen.

Ze deden niets verkeerd. Hun lichaam gaf door wat het kende. En jouw lichaam heeft dat geërfd, opgeslagen in je weefsels.

Je denkt dat je niet kunt rusten. Dat je faalt. Dit is precies wat ik dacht toen de kinderen heel klein waren. Maar eigenlijk is het een familiegeschiedenis die nog niet afgerond is.

Waarom het hoofd hier niets kan oplossen

Je kunt jezelf vertellen dat je mag rusten. Dat het nu veilig is. Dat het verleden voorbij is. En toch voelt het niet zo in je lichaam. Je kunt met je hoofd het één denken en met je lichaam iets anders voelen. Dat is de kloof tussen begrijpen en belichamen.

Jouw zenuwstelsel luistert niet naar gedachten. Het luistert naar ervaringen. Naar wat het heeft gevoeld, keer op keer, totdat er een nieuw patroon is ingesleten. Praten helpt om te begrijpen. Maar het lichaam heeft de ervaring nodig dat rust niet bedreigend is. Zacht, veilig, herhaald. Totdat het systeem het gelooft.

Wat er gebeurt als rust wel veilig voelt

Nu, jaren later, weet ik hoe het anders kan. Mijn lichaam ziet rusten inmiddels als veilig. En wat er dan gebeurt, had ik zelf niet verwacht: vanuit die rust komt vanzelf een impuls. Inspiratie. Een verlangen om weer in beweging te komen, maar dan vanuit een heel andere bron. Niet uit angst of verplichting, maar omdat er iets in me wil bewegen.

Intentionele actie, vanuit rust. Dat is een wereld van verschil.

Wat ik zie in mijn praktijk

In de Chinese geneeskunde herken ik dit patroon vaak als spanning in de Lever, opgeslagen frustratie, alles binnenhouden. Of als een hart dat verkrampt is. Zichzelf beschermd met een soort van schild. De Shen, de geest van het hart, heeft rust nodig om te kunnen landen. Als het systeem veiligheid koppelt aan alertheid, blijft die geest ronddraaien.

Wat ik dan doe is niet ontspanning aanleren. Ik breng veiligheid terug in het lichaam. Via Yoga Nidra, waarin je niets hoeft te doen en het hoofd even mag loslaten. Via lichaamswerk dat spanning zacht laat bewegen. Via mijn stem, die jouw zenuwstelsel iets nieuws laat voelen: even mogen leunen in iemand anders’ rust.

Je lichaam herinnert zich hoe ontspannen voelt. Soms heeft het alleen een herinnering nodig.

Een zachte verschuiving

Als er één ding is dat ik je wil meegeven: het feit dat rust voor jou moeilijk voelt, zegt niets over jouw vermogen om te ontspannen. Het zegt alles over wat jouw systeem ooit moest leren om te overleven.

Dat mag nu anders. Niet harder werken, maar juist zachter zijn. Met geduld, van binnenuit.

Er is niks mis met jou. Jij mag degene zijn die het patroon doorbreekt. Voor jezelf en je kinderen of de mensen om je heen.

Wil je voelen hoe dat is? Even leunen, zakken, ademen zonder dat er iets hoeft? Ik heb een zachte driedaagse reset voor je gemaakt: Rust met mij. Niets om te presteren. Alleen luisteren en landen.

Begin zacht → rust met mij

Rustig aan.

Liefs, Maureen